Waar we het ook over hadden - of in ieder geval over wilden hebben - in ons 'lichaamsblokje': het recht om te sterven.
In het kader hiervan: De 71-jarige man die zijn 99-jarige moeder hielp bij zelfdoding is, zo las ik hier in het NRC, is volgens de rechtbank schuldig bevonden, maar krijgt geen straf omdat hij handelde uit 'naastenliefde.'
Grappig. "Naastenliefde" is een rare term voor de rechtbank om te gebruiken in deze context, zeker in combinatie met het curieuze vonnis-zonder-straf: alsof het handelen uit 'naastenliefde' de wet niet zozeer buitenspel zet, maar haar haar 'kracht' (of force / gewalt om Derrida / Benjamin's term te gebruiken) ontneemt: de 71-jarige man wordt veroordeeld, maar niet gestraft (en hij bevindt zich in een juridische zone die exact het tegenovergestelde van Agamben's homo sacer is: de homo sacer is immers rechtstreeks onderworpen aan het geweld van de macht, maar niet beschermd door de wet (en is dus 'gestraft' maar niet 'schuldig bevonden')).
Handelen uit naastenliefde: het gaat hier niet zozeer om een morele / ethische wet die boven de wet wordt geplaatst (zoals in Burgerlijke ongehoorzaamheid, waar 'morele verplichtingen' ons dwingen de wet te breken ), maar om een affect (i.e. 'naastenliefde') die het functioneren van de wet-als-kracht opschort.
En wat is nou helemaal 'naastenliefde'? Het is natuurlijk een door-en-door Christelijke term, centraal voor de Christelijke ethos die, zoals we van Levinas, Derrida (en ook Zizek) weten altijd excessief is, hyperbolisch, unconditional (je hebt je naaste nooit genoeg lief: er is altijd meer dat je kan geven of opofferen voor je naaste). Het dwingt je tot heiligheid. De wet - daarentegen- beschermt ons tegen 't excessieve van het gebod tot naastenliefde. Het stelt: zo is het wel goed (want: genoeg = genoeg).
Vandaar misschien de media-fascinatie met de 71-jarige (en in elk nieuwsbericht wordt zijn leeftijd genoemd): hij is een moderne heilige. Een zwoeger. Eentje die in naam van naastenliefde de macht van de wet uitdaagt, en bereid is om de straf te dragen. Een seculiere martelaar?
Maar net niet helemaal: een straf is hem (tot zijn grote irritatie) niet opgelegd.
woensdag 23 oktober 2013
Interviews met Suffragettes
Tussen 1974 en 1981 interviewde historicus Brian Harrison 193 Suffragettes. De geluidsopnamen daarvan worden bewaard in de Women's Library te Londen, en een bevriend historica wees me erop dat er onder andere uitgebreid gesproken wordt over de ervaring van het force-feeding. In 2012 zond de BBC's "Archive on 4" een reeks radiodocumentaires uit op basis van dit archief. De uitzendingen kan ik helaas niet meer vinden, maar clips ervan staan nog hier op de BBC website. Vooral de getuigenis van Grace Roe is interessant, maar ook Sylvia Pankhurst's herinneringen aan de stem van haar moeder Emmeline is boeiend.
Een journalistiek stukje in de express.
Ik heb dit nog niet uitgebreid geGoogleBooked of geMLAd of GeProjectMused, maar uit wat ik al klikkend zag maak ik op dat dit materiaal vooral door historici gebruikt is, en nog niet op een zelfde manier onderzocht is als bijvoorbeeld de verschillende Holocaust archieven (door Langer, Felman, Hartmann, Laub, etc.), als toegang gevend tot een geschiedenis van Trauma. Jammer, want ik zou willen weten: wat was dit voor historische gebeurtenis, het 'force feeling'? 't Is een hele specifieke vorm van juridisch-politioneel-medisch geweld, die ook een hele specifieke reactie opriep, uitmondend in 't vrouwenkiesrecht.
Een journalistiek stukje in de express.
Ik heb dit nog niet uitgebreid geGoogleBooked of geMLAd of GeProjectMused, maar uit wat ik al klikkend zag maak ik op dat dit materiaal vooral door historici gebruikt is, en nog niet op een zelfde manier onderzocht is als bijvoorbeeld de verschillende Holocaust archieven (door Langer, Felman, Hartmann, Laub, etc.), als toegang gevend tot een geschiedenis van Trauma. Jammer, want ik zou willen weten: wat was dit voor historische gebeurtenis, het 'force feeling'? 't Is een hele specifieke vorm van juridisch-politioneel-medisch geweld, die ook een hele specifieke reactie opriep, uitmondend in 't vrouwenkiesrecht.
zaterdag 12 oktober 2013
HongerStakingAnimatie
Een animatiefilm n.a.v. de getuigenissen van hongerstakers at Guantanamo Bay.
Stukje hierover in NRC: http://www.nrc.nl/nieuws/2013/10/12/hongerstakers-beschrijven-hel-gitmo-alles-wat-ik-wil-is-weer-vrij-zijn/
Stukje hierover in NRC: http://www.nrc.nl/nieuws/2013/10/12/hongerstakers-beschrijven-hel-gitmo-alles-wat-ik-wil-is-weer-vrij-zijn/
maandag 30 september 2013
Forcefeeding van hongerstakende vreemdelingen en de Giel Beelen/Wakker Dier actie
Hierbij het advies van de Raad over het voeden van hongerstakende vreemdelingen:
http://nieuwsuur.nl/documenten/210513adviesraadvanstate_1.pdf
En Giel Beelen die demonstreert hoe een tot foie gras bestemde gans zich zou moeten voelen:
http://www.youtube.com/watch?v=AAGhCJYFFtM
Over performativity gesproken...
donderdag 26 september 2013
As a Woman I have no Country
Random Associatie: de geschiedenis van het force-feeding is ook gerelateerd aan oorlog. 't Vond zijn 'hoogtepunt' tijdens WO1 (en de Pankhursts waren notoire pacifisten).
Verder is het figuur van de hongerstaker natuurlijk verbonden met dat van de terrorist (Suffragettes, RAF, IRA, etc).
Verder is het figuur van de hongerstaker natuurlijk verbonden met dat van de terrorist (Suffragettes, RAF, IRA, etc).
dinsdag 24 september 2013
E. Sylvia Pankhurst & Forcefeeding
Hier een link naar het beroemd geworden stuk van Suffragette E. Sylvia Pankhurst, uit 1913, over de ervaring van het ondergaan van force-feeding nadat ze in hongerstaking was gegaan. 't Verhaal is de geschiedenis ingegaan dat de verontwaardiging over de 'force-feedings' uiteindelijk het omslagpunt is geweest waardoor de publieke opinie pro-suffragette kantelde.
Dit valt me op: dat de strijd om het vrouwenkiesrecht - een strijd van vrouwen om 'herkend' / 'erkend' te worden als juridisch persoon - bevochten wordt door 't opvoeren van 'n hongerstaking. Waarom specifiek dit 'theater'? De andere twee 'grote' - d.w.z. bij mij bekende- hongerstakingen werden ook opgevoerd rond zaken waarin de samenstelling van de 'body politic' op het spel stond, nl de Noord-Ierse situatie, en Guantanamo Bay. Wat is - in die specifieke politiek-juridische context - een hongerstaking? In welk imaginair tribunaal wordt wat a.h.w. aangeklaagd? Wat voor 'theater of justice' wordt door een hongerstaking gecreëerd? Het is als verschijnsel (net als het terrorisme waarmee het onlosmakelijk verbonden is) niet los te zien van de (semi-publieke) ruimte die de media gecreëerd hebben, als alternatieve 'tribunalen' naast de rechtszaal. Of liever: als ruimtes waarin flarden van beelden, afkomstig uit andere institutionele arena's blijven rondspoken en een andere zeggingskracht krijgen.
En ook: waar komt de techniek van het force-feeding vandaan. Uit de gekkenhuizen, lijkt me?
En verder ('t stuk van Pankhurst moet ik nog bekijken): hoe spreekt men 'na' force-feeding? Ervan uitgaande dat het onmogelijk is om van de ervaring van 'binnenuit' te getuigen. Niet alleen omdat het s niet makkelijk spreekt met een slang in de keel, maar ook omdat de hongerstaking juist een dramatisering van stemloosheid is. Het klaagt aan vanuit een 'verwondheid,' terwijl het de transformatie die de daad van aanklagen normaal gesproken bewerkstelligt resoluut weigert. Hoe spreekt de hongerstaker?
Dit valt me op: dat de strijd om het vrouwenkiesrecht - een strijd van vrouwen om 'herkend' / 'erkend' te worden als juridisch persoon - bevochten wordt door 't opvoeren van 'n hongerstaking. Waarom specifiek dit 'theater'? De andere twee 'grote' - d.w.z. bij mij bekende- hongerstakingen werden ook opgevoerd rond zaken waarin de samenstelling van de 'body politic' op het spel stond, nl de Noord-Ierse situatie, en Guantanamo Bay. Wat is - in die specifieke politiek-juridische context - een hongerstaking? In welk imaginair tribunaal wordt wat a.h.w. aangeklaagd? Wat voor 'theater of justice' wordt door een hongerstaking gecreëerd? Het is als verschijnsel (net als het terrorisme waarmee het onlosmakelijk verbonden is) niet los te zien van de (semi-publieke) ruimte die de media gecreëerd hebben, als alternatieve 'tribunalen' naast de rechtszaal. Of liever: als ruimtes waarin flarden van beelden, afkomstig uit andere institutionele arena's blijven rondspoken en een andere zeggingskracht krijgen.
En ook: waar komt de techniek van het force-feeding vandaan. Uit de gekkenhuizen, lijkt me?
En verder ('t stuk van Pankhurst moet ik nog bekijken): hoe spreekt men 'na' force-feeding? Ervan uitgaande dat het onmogelijk is om van de ervaring van 'binnenuit' te getuigen. Niet alleen omdat het s niet makkelijk spreekt met een slang in de keel, maar ook omdat de hongerstaking juist een dramatisering van stemloosheid is. Het klaagt aan vanuit een 'verwondheid,' terwijl het de transformatie die de daad van aanklagen normaal gesproken bewerkstelligt resoluut weigert. Hoe spreekt de hongerstaker?
Anorexia & Force Feeding
Stukje in The Guardian over het debat over 'force feeding' bij Anorexia patienten.
Link
Hiermee staan andere recente right-to-die rechtszaken in verband, zoals bijvoorbeeld deze van Tony Nicklinson.
Patrick Anderson, in TDR (The Drama Review) 49:3 (2005) over the Terry Schiavo-case, rond die right-to-die en pro-live activisten zich verzamelden.
Hij beschrijft hoe het hospes waar ze lag veranderde in een mini-openlucht theater, waarin politiek-cultureel-juridische issues rond 'leven' worden gedramatiseerd.
Link
Hiermee staan andere recente right-to-die rechtszaken in verband, zoals bijvoorbeeld deze van Tony Nicklinson.
Patrick Anderson, in TDR (The Drama Review) 49:3 (2005) over the Terry Schiavo-case, rond die right-to-die en pro-live activisten zich verzamelden.
Hij beschrijft hoe het hospes waar ze lag veranderde in een mini-openlucht theater, waarin politiek-cultureel-juridische issues rond 'leven' worden gedramatiseerd.
Abonneren op:
Posts (Atom)